Het is een feit, ook dit jaar ben ik weer in de ban van Wie is de Mol. Tot vorig jaar, moest ik er niks van hebben, iedereen keek ernaar, iedereen sprak erover en als je niet gekeken had, dan deed je niet mee, dan hoorde je er niet bij. Daar trapte ik tegenaan, omdat iedereen, dat woord zei voor mij al genoeg, omdat iedereen ernaar keek, hoefde ik, wilde ik, daar niet bij horen. Er waren zoveel andere dingen die interessanter, leuker warenx85 vond ik.

Maar, vorig jaar, was de ommekeer, ook ik werd gegrepen door Wie is de Mol, sommige zullen dat heel begrijpelijk vinden, ze zijn er net zo gexebnthousiasmeerd door geraakt als ik en andere zullen denken, waarom, waarom moet ik daar naar kijken. Iedereen is daarin vrij die keus te maken, maar ik, ik ben een #WIDM liefhebber.

De complot theoriexebn, de eerlijkheid van mensen, de actie, de prachtige natuur/cultuur van El Salvador en vorig jaar van Japan, daar word ik door gegrepen en natuurlijk de drang om de mol te ontcijferen.

Ik ben zox92n kijker, die met een blocnote voor de tv gaat zitten, alle deelnemers onder elkaar zet en dan noteert waar ze de fout in gaan, wie er voor de pot gaat, wie er x92n domme opmerking plaats, kom op, x92n bus die maar 15 km per uur rijdt, oh nee, dat moest mijl zijn, dat weet toch iedereen.

Vanavond is de eerste aflevering geweest en het is weer x92n complete mindfuck. Het lijkt wel of meerdere deelnemers aan het mollen zijn geweest, ik kan er geen touw aan vast knopen.

Maargoed, het is dan ook pas de eerste aflevering en de Mol zou gek zijn als hij dan al ontmaskerd wordt. Ik heb dus meerdere personen voor ogen die eventueel de mol kunnen zijn. Wat moet het lastig geweest zijn voor de deelnemers om hun mond te houden al die tijd. Jij weet het, maar je mag niks, maar dan ook helemaal niks zeggen, argggg gek zou ik ervan worden en de boel chanteren om zo weinig mogelijk geld in de pot te krijgen, ook al is het x92n spel, dat zou ik al niet kunnen.

Het lijkt mij overigens leuk als er weer eens x92n keer gewoon huis/tuin en keuken deelnemers meedoen i.p.v. de bekende Nederlanders. Nee, ik heb niet de ambitie om deelnemer te worden, ik kijk wel uit, ik kan al die spanning, stress, dwarsboom acties niet aan.

Het verre land, de reis ernaartoe, de prachtige natuur en cultuur, de gezellige groep mensen, dat zou ik wel kunnen waarderen.

U begrijpt, ik zit volgende week en die week daarop en daarop, gewoon weer voor de buis, om te kijken of ik juist zat met mijn voorspellingen

Een nieuw festival, FabrIQ festival met een keur aan artiesten, Cedarwell, The Tallest Man On Earth, Megafaun, Tiny Vipers, Bosque Brown spreekt veel muziekliefhebbers aan en zo weten ook vele mensen dan ook de weg te vinden naar de Verkadefabriek, W2 poppodium en Plein 79, afgelopen zondag was het zover.

De speurtocht zonder nauw sluitende hokjes startte met Awkward I, bij binnenkomst in de grote zaal van de Verkadefabriek ging er door veel mensen een golf van herkenning heen. Een aantal bandleden van Hospital Bombers speelde met Djurre de Haan, mee.
Awkward I speelde moderne breekbare folkliedjes die over de dingen, dood, liefde, onzekerheid en geweten gaan.Het mooie samenspel, de harmonieuze samenzang, zorgde voor een sfeer die in 1 woord alles omvattend is: lekker!

Bij Karl Blau zat de zaal al binnen zeer korte tijd vol. Amerikaanse Sing and Songwriter die met name experimentele folk speelt en daar af en toe R&B doorheen mengt. Na een paar nummers verlaten een aantal mensen vroegtijdig de zaal, ik sluit me daar bij aan en kijk met smart uit naar FabrIQsgeheim.

Een klein select groepje was uitgenodigd om het FabrIQsgeheim te ontdekken door hier deelgenoot van te zijn. Ik was 1 van de aanwezigen.
5 voor 5 moesten we buiten verzamelen en daar stond een prachtige bus. U leest het goed, bus. We werden geheel in stijl naar een voor ons onbekende locatie gebracht. De voorpret begon al in de bus, de sfeer zat er gelijk goed in, er werd x91n muziekje op gezet en in koor zongen we x93hoofd, schouders, knie en teen met een blues tintje. Erg gezellig!.
Aangekomen bij de loods, was de spanning van de gezichten af te lezen, wie zou er voor ons gaan spelen, wat konden we verwachten.
Ondergetekende hoopte op The Tallest Man On Earth. We moesten volgen en kwamen achter in de loods in een ruimte waar relaxte fauteuils stonden en ik hoorde die oh zo bekende stem en riep YES! daar waren Jaw Lesson en The Tallest Man On Earth samen aan het inspelen. Ze gingen er zo in op dat ze niet door hadden dat wij langzaam binnen kwamen lopen en rustig op de banken gingen zitten.
Er hing een heel ontspannen huiselijke sfeer, ze hadden er zin in en samen gingen ze voor ons een prachtig nummer spelen. Na dit optreden werden we verrast metx85

Een optreden van Megafaun. Wat een prachtige samenzang van deze sexy mannen met baarden, de gitarist is een echte knuffelbeer.
And last but not least, om de verrassing compleet te maken zongen The Tallest Man On Earth een duet sxe1men met Megafaun.
Brad Cook: He be the tallest, but ix92m at least a inch taller than him. Humor! En toen.. zat het er helaas weer op, dit was voor mij en ik denk velen met mij, de kers op de taart. We waren er allemaal nog beduusd van en in de bus werd gezellig nagekletst en getwittert over FabrIQsgeheim.
Bij terugkomst was het helaas niet meer mogelijk om bij Tiny Vipers binnen te komen, niet gek, aangezien deze band geweldige muziek maakt.

Tussen de kleine pareltjes van concerten door was er de ruimte om gezellig bij te kletsen in de lounge van de Verkadefabriek of rond te snuffelen in de Platenwinkel. Door de gezelligheid kwamen we er tot onze spijt soms achter dat we net te laat waren voor een bijzonder concert.

Om 18.30 ging het programma in het W2 poppodium van start, met Cedarwell, The Tallest Man On Earth en Megafaun. De Verkadefabriek leende zich uitermate voor de bands die daar speelde, er werd een relaxte sfeer gecrexeberd. Zittend op een stoeltje, luisteren naar goede muziek. Mijn voeten waren wel toe aan wat beweging en daar zorgen de bands die hier geprogrammeerd stonden zeker wel voor.
Het werd een rollercoaster van emoties.

Cedarwell heeft zijn opstelling voor het podium gemaakt, het publiek heeft zich verspreid door de zaal, zittend of staand, er hangt een bijzondere sfeer, deze wordt
versterkt door het gedimde licht en de spot die zo nu en dan aanspringt als Joel Stokdyk zijn percussie kunstje doet.
Vrijwel aan het begin gaat de microfoon kapot, Joel kijkt bezorgd, al gauw besluit Erik te zingen zonder microfoon. Dat versterkt zoveel malen, geweldig, hij zingt krachtig en het raakt me diep. Kippenvel. Dat getuigt van vakmanschap. Al gauw is er weer een nieuwe microfoon aangesloten.
Erik Neave, x91n echte publieksentertainer, zo schreeuwt hij door de zaal: x93How you guys feel, hxe9, how you guys feel? You, me, you, me, how how, zx92n armen de lucht in zwaaiend. Een geweldige percussie sessie van Joel Stokdyk volgt, lichten aan/uit, Joel en Erik huilen als wolven, een geweldige sfeer!
Hij roept het publiek op tot een vocal solo together, het publiek moest zoveel en zo hard mogelijk geluid maken, Erik: x93It was a gimmick, everything is coolx94!
Have you seen good Music? Iemand in het publiek: Cedarwell. Erik: I know that person, such an ashole. Mooi staaltje van zelfspot.
De band brengt ons o.a  Burn Up The Sky op Ukele, en bij Smokey Mountain Bear zingt het publiek x93I could love you like thatx94 in koor mee.

The Tallest Man On Earth op, de absolute must see van het festival voor velen. De W2 is afgeladen. Zijn stem, zijn krachtige gitaarspel, de tallest and the greatest! Hij weet de zaal te ontroeren, menig mens pinkt een traantje weg, hij weet de zaal aan het lachen te krijgen met zijn gevatte opmerkingen tussendoor, kortom hij is groot in wat hij doet. De mensen op de eerste rij kunnen hem bijna aanraken.
Het valt ons op dat hij zo af en toe naar de zijkant van het podium keek en ja hoor, ook hier op het grote podium zingt hij samen met Jaw Lesson een prachtig duet!

Als laatste in de rij kwam Megafaun! x93we are the most sexiest bandx94 en daarmee weten ze de zaal in te pakken. De mannen maken experimentele americana in een psychedelisch jasje.
Het was een geweldig bombastisch optreden met als afsluiter het prachtige lied x93Worried Mindx94 Het publiek werd gevraagd dichterbij te komen en mee te zingen.
Er ontstond echt een geweldige vibe, prachtig was het en wederom weer een kippenvel moment. Geen gepraat, geen irritante geluiden, alleen maar met zijn allen zingen. Ik krijg er nu nog kippenvel van als ik het zo hoor.

Helaas was het optreden van Megafaun voor mij ook de afsluiter van FabrIQ festival Den Bosch. De eerste editie was een geweldig succes en om eerlijk te zijn:
x93Het Smaakt Naar Meerx94 !! See ya next Year!

Een nieuw festival, FabrIQ festival met een keur aan artiesten, Cedarwell, The Tallest Man On Earth, Megafaun, Tiny Vipers, Bosque Brown spreekt veel muziekliefhebbers aan en zo weten ook vele mensen dan ook de weg te vinden naar de Verkadefabriek, W2 poppodium en Plein 79, afgelopen zondag was het zover.

De speurtocht zonder nauw sluitende hokjes startte met Awkward I, bij binnenkomst in de grote zaal van de Verkadefabriek ging er door veel mensen een golf van herkenning heen. Een aantal bandleden van Hospital Bombers speelde met Djurre de Haan, mee.
Awkward I speelde moderne breekbare folkliedjes die over de dingen, dood, liefde, onzekerheid en geweten gaan.Het mooie samenspel, de harmonieuze samenzang, zorgde voor een sfeer die in 1 woord alles omvattend is: lekker!

Bij Karl Blau zat de zaal al binnen zeer korte tijd vol. Amerikaanse Sing and Songwriter die met name experimentele folk speelt en daar af en toe R&B doorheen mengt. Na een paar nummers verlaten een aantal mensen vroegtijdig de zaal, ik sluit me daar bij aan en kijk met smart uit naar FabrIQsgeheim.

Een klein select groepje was uitgenodigd om het FabrIQsgeheim te ontdekken door hier deelgenoot van te zijn. Ik was 1 van de aanwezigen.
5 voor 5 moesten we buiten verzamelen en daar stond een prachtige bus. U leest het goed, bus. We werden geheel in stijl naar een voor ons onbekende locatie gebracht. De voorpret begon al in de bus, de sfeer zat er gelijk goed in, er werd ‘n muziekje op gezet en in koor zongen we “hoofd, schouders, knie en teen met een blues tintje. Erg gezellig!.
Aangekomen bij de loods, was de spanning van de gezichten af te lezen, wie zou er voor ons gaan spelen, wat konden we verwachten.
Ondergetekende hoopte op The Tallest Man On Earth. We moesten volgen en kwamen achter in de loods in een ruimte waar relaxte fauteuils stonden en ik hoorde die oh zo bekende stem en riep YES! daar waren Jaw Lesson en The Tallest Man On Earth samen aan het inspelen. Ze gingen er zo in op dat ze niet door hadden dat wij langzaam binnen kwamen lopen en rustig op de banken gingen zitten.
Er hing een heel ontspannen huiselijke sfeer, ze hadden er zin in en samen gingen ze voor ons een prachtig nummer spelen. Na dit optreden werden we verrast met…

Een optreden van Megafaun. Wat een prachtige samenzang van deze sexy mannen met baarden, de gitarist is een echte knuffelbeer.
And last but not least, om de verrassing compleet te maken zongen The Tallest Man On Earth een duet sámen met Megafaun.
Brad Cook: He be the tallest, but i’m at least a inch taller than him. Humor! En toen.. zat het er helaas weer op, dit was voor mij en ik denk velen met mij, de kers op de taart. We waren er allemaal nog beduusd van en in de bus werd gezellig nagekletst en getwittert over FabrIQsgeheim.
Bij terugkomst was het helaas niet meer mogelijk om bij Tiny Vipers binnen te komen, niet gek, aangezien deze band geweldige muziek maakt.

Tussen de kleine pareltjes van concerten door was er de ruimte om gezellig bij te kletsen in de lounge van de Verkadefabriek of rond te snuffelen in de Platenwinkel. Door de gezelligheid kwamen we er tot onze spijt soms achter dat we net te laat waren voor een bijzonder concert.

Om 18.30 ging het programma in het W2 poppodium van start, met Cedarwell, The Tallest Man On Earth en Megafaun. De Verkadefabriek leende zich uitermate voor de bands die daar speelde, er werd een relaxte sfeer gecreëerd. Zittend op een stoeltje, luisteren naar goede muziek. Mijn voeten waren wel toe aan wat beweging en daar zorgen de bands die hier geprogrammeerd stonden zeker wel voor.
Het werd een rollercoaster van emoties.

Cedarwell heeft zijn opstelling voor het podium gemaakt, het publiek heeft zich verspreid door de zaal, zittend of staand, er hangt een bijzondere sfeer, deze wordt
versterkt door het gedimde licht en de spot die zo nu en dan aanspringt als Joel Stokdyk zijn percussie kunstje doet.
Vrijwel aan het begin gaat de microfoon kapot, Joel kijkt bezorgd, al gauw besluit Erik te zingen zonder microfoon. Dat versterkt zoveel malen, geweldig, hij zingt krachtig en het raakt me diep. Kippenvel. Dat getuigt van vakmanschap. Al gauw is er weer een nieuwe microfoon aangesloten.
Erik Neave, ‘n echte publieksentertainer, zo schreeuwt hij door de zaal: “How you guys feel, hé, how you guys feel? You, me, you, me, how how, z’n armen de lucht in zwaaiend. Een geweldige percussie sessie van Joel Stokdyk volgt, lichten aan/uit, Joel en Erik huilen als wolven, een geweldige sfeer!
Hij roept het publiek op tot een vocal solo together, het publiek moest zoveel en zo hard mogelijk geluid maken, Erik: “It was a gimmick, everything is cool”!
Have you seen good Music? Iemand in het publiek: Cedarwell. Erik: I know that person, such an ashole. Mooi staaltje van zelfspot.
De band brengt ons o.a  Burn Up The Sky op Ukele, en bij Smokey Mountain Bear zingt het publiek “I could love you like that” in koor mee.

The Tallest Man On Earth op, de absolute must see van het festival voor velen. De W2 is afgeladen. Zijn stem, zijn krachtige gitaarspel, de tallest and the greatest! Hij weet de zaal te ontroeren, menig mens pinkt een traantje weg, hij weet de zaal aan het lachen te krijgen met zijn gevatte opmerkingen tussendoor, kortom hij is groot in wat hij doet. De mensen op de eerste rij kunnen hem bijna aanraken.
Het valt ons op dat hij zo af en toe naar de zijkant van het podium keek en ja hoor, ook hier op het grote podium zingt hij samen met Jaw Lesson een prachtig duet!

Als laatste in de rij kwam Megafaun! “we are the most sexiest band” en daarmee weten ze de zaal in te pakken. De mannen maken experimentele americana in een psychedelisch jasje.
Het was een geweldig bombastisch optreden met als afsluiter het prachtige lied “Worried Mind” Het publiek werd gevraagd dichterbij te komen en mee te zingen.
Er ontstond echt een geweldige vibe, prachtig was het en wederom weer een kippenvel moment. Geen gepraat, geen irritante geluiden, alleen maar met zijn allen zingen. Ik krijg er nu nog kippenvel van als ik het zo hoor.

Helaas was het optreden van Megafaun voor mij ook de afsluiter van FabrIQ festival Den Bosch. De eerste editie was een geweldig succes en om eerlijk te zijn:
“Het Smaakt Naar Meer” !! See ya next Year!